امام فرمود : براى آن بود كه معنى و حقيقت پرسش خود را از حال من پيش از مذاكره دريابى ، من نمىخواستم نسبت به آنچه بايد مىگفتم خود را روگردان ببينم ، در حالى كه پروردگار من بر حال من بينا و آگاه است و رو گردانى از حقيقت در صورتى واقع مىشود كه سخن مىگفتم از موضوع توكل و پيش من درهمى موجود بود ، پس در موضوع سؤال تو جايز نبود گفتار مگر بعد از انفاق و ايثار . در حقيقت اين حكايت خوب دقت كن و سرّ آن را بياب . در اينجا آن مرد صيحه‌اى زد و سپس تصميم گرفت از آبادى بيرون رفته و با كسى انس نگيرد . انس و رفاقت و مصاحبت و معاشرت سزاوار نيست ، مگر با كسانى كه انسان را به ياد حضرت حق انداخته و باعث رشد و كمال آدمى گردند .